Dan eindelijk maar ons verhaal

Started by Be, Feb 05, 2012, 03:31 PM

Previous topic - Next topic

Buster

#45
Lieve Be,...

Ik heb je verhaal er nog eens bij gepakt en daar lees ik dat je zelf "wakker bent geworden" door de hulp van een budgetcoach, je hebt zelf het roer omgegooid, overgeschakeld op diensten die wel paste bij jullie budget en sindsdien zijn gaan aflossen als een malle.
van â,¬ 96.000 naar â,¬ 75.000 in twee jaar. Hallo, dat is â,¬ 21.000.

Je loopt nu domweg tegen het feit aan dat de inkomsten zakken en je onmogelijk je plan uit zou kunnen voeren, hoe graag je dat ook zou willen. En dat je dat wil en kan heb je in de afgelopen twee jaar ruimschoots bewezen.
En ondanks dat ik je argumenten heel goed begrijp ga ik je toch vertellen dat een traject niet voor niets 36 maanden duurt.
Langer leven onder de bijstands norm wordt onmenselijk bevonden.

Een beetje langer, daar kan ik me nog wel wat bij voorstellen maar 12 jaar?
(als alles meezit,...)

Wat je zou kunnen doen is het er samen over hebben, eens een afspraak maken met de gemeente puur informatief.
Als zij je dan de deur wijzen met de boodschap dat het eigen schuld dikke bult is, dan heb je dus groot gelijk gehad. Weet je wat ik denk? Ik denk dat de mevrouw bij de gemeente naar jullie administratie kijkt en ziet hoe jullie het hebben aangepakt en zegt; Hoe heb je dat in godsnaam voor elkaar gekregen,.. 

Be, 12 jaar is te lang. Echt.
En het is niet dat je het niet geprobeerd hebt, dat doe je nog dagelijks.
De inkomsten zijn nu gewoon de grootste kink in de kabel.
En daar hebben jij en je man niet voor gekozen.

Dikke, dikke knuffel

Knibbel

Lieve Be, ik sluit mij ook bij de anderen aan. Jullie hebben ontzetten hard gewerkt en het resultaat liegt er niet om. Zo'n gigantisch bedrag aan schuld weggewerkt, maar nu, met de blik op de toekomst gericht, kun je je inderdaad beter afvragen: moeten wij  zo door blijven gaan? Nee, lieve Be, misschien wordt het toch echt tijd om hulp te gaan zoeken bij de gemeente en het aan anderen over te dragen. Want hoe graag je het ook wil en al zet je je er voor 200% in, dit wordt een te zware last voor jou en je gezin. Ik hoop dat je het advies van mijn voorgangers aanneemt.

Heel veel liefs, geniet nog van de zon en je ranja......
“Nothing ever goes away until it teaches us what we need to know” Pema Chodron

gewoon

Hoi Be

Heb je bericht gelezen en hoop dat je hier goed door komt en heb een stukje geschreven over het grote lenen in de hoop dat je hier iets mee kunt, je bent nu wel erg streng op je zelf.

Dat je die schuld het liefst zelf wil in lopen heb al enorm laten zien, maar zomaar je baan verliezen dat overkomt je.

Gewoon

Be

Heb je verhaal gelezen Gewoon. Het klopt wel een beetje ja.

Vanmiddag klein balletje opgegooid bij manlief... we kwamen eigenlijk uit op: laten we maar even aanzien wat er komt, hoe het loopt, wat er binnen gaat komen straks. En als het dan echt niet meer kan....

En dat vind ik eigenlijk een goed idee. Want mn hoofd zit nu alweer extra vol met deze 'nieuwe' optie er ook nog bij in. Ga me eerst even richten op mn ontslag en alles daar omheen. En toch nog een beetje van de vakantie genieten....

Bedankt voor al jullie reacties. Zo fijn om het hier allemaal kwijt te kunnen

Be

Na zo'n 3,4 maand behoorlijk in de stress te hebben gezeten, weer even een berichtje van mij. Had dus in juli voor het grootste deel van mijn uren ontslag aangezegd gekregen, zou dan per 1 november zijn. Inmiddels is het hele bedrijf failliet..... En sinds juli was er dus geen salaris meer gekomen.
Tsja en dan gaat het mis. Mijn inkomen was hier in huis de grootste bijdrage aan alle inkomsten, DAT KUN JE NIET ZOMAAR 3 MAANDEN MISSEN. Oooh wat was in blij met mijn spaarbuffertje, maar daar kom je ook niet ver mee. Wij mochten allebei nog rood staan (dat had ik 2,5 jaar geleden niet opgezegd) en dat was nu wel onze redding.
Het werd ook een hele vervelende zaak. Ik werkte 19 jaar met en voor mijn baas en nu ging het er bijna op uitlopen dat IK zijn faillissement moest gaan aanvragen... Zou ik dat niet doen, dan zou ik het niet meer van het UWV terugkrijgen (die nemen tot 13 weken terug achterstallig over). Maar als enig personeelslid moet je daar dus een andere schuldeiser bij zien te krijgen. Lastig - want de meesten hadden een afwachtende houding.... Maar gelukkig heeft hij het uiteindelijk zelf aangevraagd, eind vorige maand is het uitgesproken.

Ik was echt bang dat wij nu volledig de mist in zouden gaan. We hadden alles zo goed op de rit, maar goed. We waren al heel zuinig maar ben er nu achter dat het nog veel zuiniger kan. Zoonlief heeft ook bijgesprongen. En dat is niet zoals je het wilt, maar hij bood het zelf aan en nu konden we even niet anders. Er is niet 1 rekening onbetaald gebleven - maar wel 2000 roodstand. En de spaarrekening stond op 0,00.

Had mezelf voorgenomen om niet eerder hier te schrijven dan dat ik deze stresssituatie weer een beetje onder controle had. TADA..... vanmorgen is de faillissementsuitkering gestort. Sjemig wat valt er dan een last van je af, nu waren er even tranen van blijdschap. Roodstand weg, spaarrekening weer aangevuld, extra aflossinkje gedaan (teller staat nu op 72998,62 - wilde zoooo graag onder die 73 zittten, al veel eerder maar goed). En straks.... GA IK GROTE BOODSCHAPPEN DOEN, mijn voorraadkasten aanvullen. Rijst, pasta, shampoo echt ALLES is op hier.

Alleen vandaag ben ik heel blij hoor. Want mijn baan ben ik nog steeds kwijt en we moeten het wel met 30% minder inkomsten doen dus. Veel solliciteren, had zelfs al 1 gesprek gehad. Maar ben bang dat ik niet 1-2-3 een nieuwe baan heb. Manlief was met WIA natuurlijk al achteruit gegaan.

Dit heeft echt mijn leven beheerst de afgelopen tijd, alleen maar bezig met cijfers cijfers cijfers. En alle mogelijke doemscenario's kwamen 's nachts langs natuurlijk. Wat als het UWV....
Maar gelukkig is het UWV over de brug gekomen en kunnen we nu weer volle kracht vooruit!

Knibbel

Lieve Be, ben helemaal stil van jouw verhaal. Wat een nare periode heb je achter de rug, wat een stress.... wat een zorgen.....

Ben blij dat het UWV eindelijk over de brug is gekomen en dat er nu voorlopig weer even rust in de tent is. Vind het geweldig knap hoe je je hier doorheen hebt gesleept.

Zoals ik het heb begrepen doen jullie zelf de schulden aflossen. Lieve Be, wil je misschien toch niet erover nadenken om het schaamtegevoel en andere belemmeringen overboord te gooien en schuldsanering aan te vragen? Het is zo'n zware taak waar jullie voor staan......

Ik wens je nog veel sterkte en hoop van harte dat je toch heel snel een neuwe baan mag krijgen.

Heel veel liefs en een warme knuffel van mij.
“Nothing ever goes away until it teaches us what we need to know” Pema Chodron

tuthola

Ook ik was even stil van je verhaal en sluit me bij knibbel aan wat betreft de schuldsanering, dit is natuurlijk een eigen keuze.  Je hebt nog een behoorlijke schuld met daarnaast veel minder inkomen. Ik kan jou situatie niet beoordelen maar neem aan dat het nog een jarenplan wordt. Dan erbij ik vind dat jullie het volste recht hebben om een schuldsanering aan te vragen, je kan er zelf niks aan doen dat je je baan verliest en je man in de WIA beland is,

Be

Ja dat houden we zeker in ons achterhoofd. Maar zover zijn we nog niet. Voelt een beetje als opgeven ofzo. We hebben er zelf een grote puinhoop van gemaakt vroeger en dan zouden we dat nu niet zelf kunnen/willen oplossen - zo'n soort gevoel. STEL dat ik geen baan ga vinden, dan komen we er uiteindelijk vanzelf wel in terecht, na de ww zou ik dan naar de bijstand moeten. Dan is het over en moeten we wel. Maar dat gaat pas spelen over 26 maanden. Mag toch hopen dat ik dan weer een baan heb (heb het na 1 maand thuiszitten als gezien!). Misschien eigenwijs, maar we blijven het eerst nog een tijd zelf doen.

We hebben ooit lang geleden beetje pech gehad met verkoop flat, daar kwamen we niet helemaal goed uit maar de rest hebben we helemaal zelf gedaan - toch op vakantie gaan als het niet kan etc etc. Nooit echt goed met geld om kunnen gaan. DUS... zelf veroorzaakt - zelf oplossen is nog steeds mijn motto (voor onze situatie dan, ik zeg absoluut niet dat iedereen dat moet of kan doen!!!!!!! Want als mijn ww stopt dan zijn wij dus ook op dat punt).

Later als we groot zijn (haha), zijn we RIJK! En dan niet alleen in â,¬ maar ook geestelijk! Want daar ben ik nu al wel achter: je bent niet zoveel nodig om gelukkig te zijn, je staat anders in het leven

tuthola

Lieve Be...Logisch dat je zo denkt ik had mijn schulden ook aan mezelf te danken en heb net zolang gewacht tot ik het niet meer kon betalen. Ben toen wel op tijd naar de schuldhulp gegaan dus mijn advies is hou het in de gaten en trek op tijd aan de bel.

Knibbel

Lieve Be, het streelt je dat je zelf wilt proberen om je schulden af te betalen. En ja, zeker is het een beetje eigen schuld, maar geldt dat niet voor heel veel mensen met schulden, mijzelf inbegrepen!!

Ik begrijp dat je er op eigen kracht wilt uitkomen, maar ben blij dat je zelf aangeeft dat als het niet meer gaat je toch de stap naar de gemeente maakt.

Zoals ik ergens anders heb gelezen, iedereen verdient een tweede kans op een beter en schuldenvrij leven. En jij en jouw gezin verdienen dat zeker.



“Nothing ever goes away until it teaches us what we need to know” Pema Chodron

Boeddha

Jeetje, ik sluit mij bij de andere reacties aan. Wat een nare periode hebben jullie gehad!

Ik herken het wel, zelf een zooitje ervan maken en maar eigenwijs blijven doorgaan. Maar opeens knapt het touwtje en dan kan je niet meer. Ook ik kwam in 2011 werkeloos thuis te zitten. Ik mag best zeggen dat ik goed opgeleid ben, maar....ik heb 9 maanden thuis gezeten totdat ik een baan vond. Zoveel sollicitaties, brieven, gesprekken. Om gek van te worden! En 9 maanden WW was teveel en ik knakte en daar gingen al mijn plannen. Had ik maar eerder aan de bel getrokken toen. Dan was ik veel verder dan waar ik nu ben.

Al heb ik inderdaad geleerd dat het leven best mooi is en dat ik nu al gelukkig ben met een mooie wandeling met mijn hond door een mooi natuurgebied.

Kortom, trek niet te laat aan de bel voor hulp. Jullie zitten al in een benarde positie en hoe mooi kan het zijn om met hulp uit die situatie te kunnen komen?
Be strong, have faith!

Chrissie

Wat hebben jullie een ongelofelijke nare periode achter je liggen maar wat heb ik een enorme bewondering voor je Be! Je doet het zo goed ;) :)


Verder sluit ik me bij de rest aan, als je merkt dat het niet meer gaat trek dan alsjeblieft zo snel mogelijk aan de bel dan kunnen ze erger voorkomen. Sommige mensen trekken helaas te laat aan de bel, bijvoorbeeld als ze al dreigen met huisuitzetting en dan kunnen ze het nooit zo snel voorkomen bij de schuldhulpverlening deze woorden zijn ooit ook eens tegen mij gezegd had toen nog een schuld van bijna 30.000 euro. Je hebt het goed onder controle dus je ziet ook heel snel wanneer het fout gaat.
Doe waar jij je goed bij voelt dan is het altijd goed!
:-*
Sinds januari 2016 schuldenvrij.

Libra

#57
Lieve Be,

Zit hier ook even sprakeloos achter mijn beeldscherm.
Maar wel met een heel dubbel gevoel.

Aan de ene kant alleen maar vol bewondering en respect hoe je er instaat en hoe jullie knokken om zelf de schuldenlast aan te pakken, maar...... ;), aan de andere kant mezelf afvragend waarom jullie jezelf zo ontzettend tekort doen......?!

Het is hier al vele malen eerder gezegd.
Een traject duurt niet voor niets "maar" 3 jaar, omdat langer leven op het absolute minimum "maatschappelijk" niet verantwoord is!
Om nog maar even te zwijgen over de jarenlange stress die dit met zich meebrengt, omdat er altijd weer de kans bestaat dat de incasso bureaus of zelfs de deurwaarders aan de deur staan te kloppen omdat je niet beschermd bent door een traject.

Ik herken het als geen ander, dit "het zelf willen oplossen" omdat je het zelf veroorzaakt hebt, maar in alle eerlijkheid Be, hoelang ben je bezig om een schuldenlast van â,¬ 72998,62 terug te betalen???!!
Dat neigt naar levenslang!, tenzij je meer dan â,¬ 1.500 netto per maand kunt aflossen!!

In alle eerlijkheid Be, persoonlijk zou ik me als de wiedeweerga aanmelden bij de schuldhulpverlening!
Ook al omdat de regels steeds meer aangescherpt worden en de toelating moeilijker wordt!
Ook gezien het huidige economische klimaat moeten we nog maar afwachten hoelang de regelingen zoals we die nu kennen nog in stand blijven.
De schuldhulpverlening wordt nu al behoorlijk "uitgehold" en we gaan steeds meer de kant op dat mensen toch zelf voor een deel moeten gaan betalen voor schuldhulpverlening.

Uiteraard blijft het jouw eigen, persoonlijke keuze!
Maar gezien jullie financiële situatie waarin jullie verkeren, mede door het feit dat jouw man aangewezen is op een WIA uitkering die alleen maar af zal gaan nemen met het verloop van de tijd, zou ik toch eens ernstig en niet in de laatste plaats reëel gaan kijken naar hoelang je nog moet doormodderen.
Want in alle eerlijkheid, vroeger of later gaan jullie echt niet ontkomen aan schuldsanering!
De schuldenlast is namelijk te hoog om dit op eigen kracht op te kunnen lossen.

Dit kan misschien heel hard klinken en overkomen en zo bedoel ik het absoluut niet!
Ik heb alleen maar diep respect voor jouw wens om het zelf op te lossen, maar jouw schaamte en schuldgevoel zijn in deze hele slechte raadgevers, die je beroven van de tweede kans die ieder mens verdient!
Want ondanks het feit dat ik altijd ieders eigen keuze en mening respecteer, kan ik je nu alleen maar adviseren om je over de schaamte heen te zetten en je NU aan te melden voor schuldhulpverlening.
En hiermee vertel ik je niets wat je niet zelf al weet diep van binnen.
Je kunt nog een paar jaar op deze manier doorgaan om dan uiteindelijk toch de handdoek in de ring te moeten gooien.
Probeer nu eens even het gevoel van "opgeven" uit te schakelen (hoe moeilijk ook!) en objectief en rationeel te bekijken wat je hiermee wint.
Ik denk dat je dan zult moeten konstateren dat je hiermee alleen maar jaren verliest.
Het zou zo jammer zijn als je op het punt zou komen dat je moet zeggen: "had ik toen maar......".

Maar nogmaals, ik respecteer te allen tijde jouw eigen keuze in deze.

Ik wens je alle kracht en wijsheid toe.
Heel veel sterkte!

Liefs

Stomstom

Jeetje mina zeg Be.
Echt fantastisch gestart. Je loopt u wel tegen veel moeilijkheden aan. Ik weet hoe het is als je denkt dat je genoeg te besteden hebt en daardoor ook verplichtingen aan gaat. Dan zit je ineens met minder, en dan nu jij ook nog je baan kwijt.
Super heftig!

Ik sluit mij ook wel aan bij de rest dat je eventueel wel een gesprek aan gaat bij de gemeente.
Ook zou ik proberen bij de bank de rente op de aflossing tijdelijk te verlagen.
Wie weet krijg je ze zover dat er 2 of 3 procent van de rente af kan. Wanneer je uitlegt dat je je baan kwijt bent en je man in de wia zit.

Veel sterkte!

burningspirit

#59
Beste Be,
Al kom ik nog maar net kijken hier op het forum, ik denk dat ik wel wat zinnigs tegen je kan zeggen. Zelfs wij hebben uitgerekend hoe lang het zou duren als we onze schuld helemaal zouden afbetalen...... bij ons gaat het om 170.000 euro, onderverdeeld in het deel dat we overhielden nadat we ons bedrijf beëindigden/verkochten (we zijn gewoon ordinair opgelicht omdat we te goedgelovig waren) en het deel ongeveer 20.000 euro dat er de laatste drie-en-een-half jaar bij kwam door domme acties van hulpverleners en onszelf. Ik ben inmiddels een stuk wijzer geworden en bestudeer en orden alles minutieus, ook al heb ik er helemaal geen zin in. Zelf terugbetalen zou ons pakweg twintig jaar gaan kosten........ Ik denk niet dat we dat in goede gezondheid kunnen doen.
Maar om even op jullie terug te komen: ik heb hier echt een paar keer mijn mond moeten dichtklappen bij het lezen van jullie verhaal. Wat lijkt me dat erg zeg: twee jaar lang vrijwillig consuminderen tot je er bijna bij neervalt en dan PATS een zeepbel die uit elkaar spat!.... Sjonge jonge wat een ramp..... :o Ik heb maar één advies voor je Be: duik erin, in de wereld van gemeentelijke schuldhulpverlening, WSNP en alles wat daarmee te maken heeft. Iemand anders hier op dit forum heeft als ondertitel : Kennis is macht (o.i.d.) en weer een ander iets over het leven dat is als stuk chocola..... uhm, zoek het maar even op, ik moet er om lachen ondanks mijn sores en..... ik kan jou in elk geval waarschuwen nu: als je er echt bij blijft dat je het zelf wilt oplossen dan kunnen ze jou over een paar jaar gewoon bij elkaar vegen, bij wijze van spreken.
Wees eerlijk, Be: ga jij het trekken als je schuld weer terug bij de 90.000 euro komt of zelfs nog eroverheen gaat?
Nee dus. Ik kan je ze zeggen dat wij nu al letterlijk drie jaar naar het licht aan het einde van de tunnel smachten, maar we hebben ook al een paar jaar daarvoor behoorlijk aan de grond gezeten en geven inmiddels niets meer uit dat niet strikt nodig is. Geestelijk ga je er finaal aan kapot. Ondanks mijn humor, die ik af en toe nog wel uit mijn tenen omhoog weet te trekken en ondanks de eenvoudige wijsheid waarmee mijn man vaak alles weet te relativeren, sta ik toch weer op de rand van de afgrond die burn-out heet. Onze relatie, supersterk en onverwoestbaar, begint nu soms pijnlijke scheuren te vertonen, hetgeen voor ons alleen alarmfase één inluidt, wat wil zeggen dat we samen actief alles uitbannen wat ons ongelukkig maakt. We zullen het redden, maar vraag niet hoe. De wereld is een jungle en wij zijn de weg kwijt. Maar......! We zijn nog bij elkaar en laten elkaar niet in de steek.
Dus. Moraal van dit verhaal. Zoek hulp, Be! En lees de verhalen die Godzijdank óók op dit forum staan, over mensen die na 36 maanden hun spreekwoordelijke Schuldenvrij Certificaat behaalden.
Wel wil ik je een compliment geven over je volharding in deze twee jaar en de enorme hoeveelheid schuld die je hebt weggewerkt. Probeer nu je expertise en energie een ombuiging te geven. Ik denk dat, als jij je er eenmaal in verdiept hebt, je straks precies kunt vertellen hoe je dat moet doen: een schuldsaneringstraject doorlopen. Hou je haaks!
Festina Lente Cauta Fac Omnia Mente
(=Haast je langzaam, doe alles met je verstand)